Ontspannen in Lijiang en Dali

Nihao lieve allemaal,

bij deze weer een update van onze reis tot dusver. Op dit moment zitten wij in Dali en hebben wij zaterdag Lijiang verlaten. Daar hebben wij ongeveer een week gezeten. Naast het bekijken van de stad, hebben wij hier in de omgeving een trekking gedaan genaamd 'The Tiger Leaping Gorge'. Met als hoogste punt ong. 2670 meter.

Kwamen vorige week zondag een beetje gebroken aan in Lijiang. Hadden die dag ervoor eerst al ruim 15 uur in de trein gezeten en moesten toen nog ruim 8 á 9 uur in de bus zitten. Over hobbel wegen en in een warme bus. Toen moesten wij in Lijiang ons hostel nog eens vinden, waar wij ongeveer ook nog een uur over hebben gedaan, omdat een Engelsman zei dat het maar 10 minuten lopen was. Wat dus niet het geval was. Maar ons hostel gevonden, neergeploft, gegeten, gedoucht en toen lekker gaan slapen.

De volgende dag eerst maar eens even op pad gegaan om treinkaartjes naar Dali te regelen en wonder boven wonder kwamen wij toen Soren en Sven weer tegen in de bus op weg naar het treinstation (deze kwamen we tegen in de trein naar Chengdu). Wat echt vet grappig was. De dag erna zijn wij vertrokken met een busje om aan onze trekking te gaan beginnen. Kwamen op het beginpunt van de 'Tiger Leaping Gorge' aan rond 11 uur. En rond 12 uur het daadwerkelijke beginpunt gevonden dus toen kon de tocht beginnen. Het begin liep lekker, op ons eigen tempo en met een mooie omgeving om ons heen. Wij kwamen op een gegeven moment bij een uitkijkpunt aan waar wij even hebben gestaan en foto's hadden gemaakt. Toen wij weer verder wilde gaan werd de vrouw die daarbij zat erg kwaad en claimde geld van ons te krijgen. Aangezien zij dit in het Chinees deed verstonden wij niet alles, maar betalen voor ons eigen gemaakte foto's gingen wij zeker niet doen. Maar deze vrouw was erg vasthoudend en greep de tas van Sten vast en wilde deze niet meer loslaten. Uiteindelijk (na een tijdje) los gekomen en het maar op een rennen gezet! Alleen toen begon zij nog eens met stenen naar ons te gooien!! Gelukkig kon zij niet echt goed gooien, maar wat een ervaring was dat alweer. Uitgeput na ons stukje rennen, maar even op geruime afstand van deze vrouw bijgekomen om weer verder rustig aan verder te gaan met onze tocht. Rond half 6 in de avond aangekomen bij een hostel en daar ook lekker een kamer geboekt. De volgende dag dachten wij nog ver te moeten lopen, maar om 2 uur in de middag zat de tocht er alweer op. Iets wat wij nog niet helemaal konden geloven, want wij dachten dat de tocht veel langer was. Maar daar een hostel gevonden en een kamer voor de nacht geboekt om zo rustig aan te kunnen bijkomen. Helaas ging de volgende dag de bus pas om 4 uur in de middag (ook eentje van 11 uur, maar dat waren zij ons even vergeten te melden......) dus dat rusten werd iets langer..... Al met al wel weer genoeg meegemaakt en ook wel weer blij om uiteindelijk toch terug te keren naar Lijiang. Daar zijn wij tot zaterdag gebleven.

Zaterdag in de ochtend vertrokken naar Dali met de trein. Dit keer een hard seater, maar dat is eigenlijk gewoon (in dit geval dan) de hard sleepers gebruikt als stoelen. De onderste bedden dan!! Dali wilden wij eigenlijk maandag alweer verlaten, maar konden toen geen treinkaartjes boeken dus dit is uiteindelijk dinsdag geworden. Dali lijkt in heel veel gevallen veel op Lijiang, vandaar dat wij hier heel rustig aan, aan het doen zijn. Beetje wandelen, beetje poolen (Madeleine wordt steeds beter, al is dat nog steeds natuurlijk niet super goed), beetje boodschappen doen en dat soort zaken. In Dali zit ook een 'old town', maar dat is net zo toeristisch als Lijiang. Helemaal opgeknapt en veel souvenirs shops erin gebouwd. Wat wij eigenlijk wel zonde vinden, want de authenciteit verdwijnt daardoor wel. Morgenochtend gaan wij weer verder. Dan door naar Guilin en Yangshuo. Deze reis duurt ook erg lang. Eerst met de trein naar Kunming en dan nog door met de trein naar Guilin. Een reisje van in totaal ongeveer meer dan een dag. Komen daar namelijk woensdag rond 12 uur aan!

Voor deze keer was dit het alweer en tot onze volgende blog, waarschijnlijk de laatste vanuit China!

Liefs Sten en Madeleine

Carpe Diem

Nihao,

Weer even een berichtje van ons, dit keer vanuit Chengdu. Vanuit Beijing zijn wij met de trein naar Xi'an gegaan. Het was onze eerste treinreis in China en het beviel ons prima, op de snurkende Chinezen na. De reis duurde zo'n 14/15 uur en wij kwamen al vroeg aan in Xi'an, zo vroeg zelfs dat wij nog niet eens in onze dorm konden. Toen wij eindelijk in onze dorm konden, ontdekten wij dat we bij een stelletje stinkende Chinezen zaten. Hier hadden wij geen zin in en hebben meteen om een andere dorm gevraagd en gekregen. Nog even iets over het dormleven: Je ligt altijd met meerdere personen op de kamer, je weet niet met hoeveel en met wie, soms zit het tegen, maar vaak zit het het wel mee hoor. Madeleine is het eigenlijk wel een beetje zat, Sten vindt het eigenlijk wel prima en soms lopen de gemoederen wel een beetje op. Maar ja we blijven zuinige Hollanders he?!

Terug naar Xi'an: De enige reden waarom mensen, en dus wij ook, naar deze plaats gaan is vanwege het Terracotta leger. Dit leger, 1 van de 7 wereldwonderen is vast bij jullie bekend en daarom is verdere uitleg overbodig. Wij gingen met de bus hier naar toe (kost geen drol) en kwamen een uurtje later aan. Ook hiervoor moet iedereen weer entree betalen, in ons geval was dit 110 RMB (+/- 12 euro) p.p. Gelukkig had Sten nog zijn studentenkaart uit 2007 bij zich en mocht hij er voor de helft van het bedrag naar binnen. Nog even iets over toeristische attracties en entree in China: Echt voor alles moet men entree betalen! Als je een simpel park of tempel in wil, moet er betaald worden! Het is niet normaal meer en daarom hebben wij besloten om sommige dingen maar over te slaan, zoals het grootste Boeddha beeld ter wereld. Wij zijn het eigenlijk wel een beetje zat.

Terug naar het leger: Het viel ons eerlijk gezegd een beetje tegen. Er zijn 3 hallen waar je de soldaatjes kunt zien. Het handigste is om bij nr. 3 te beginnen en dan te eindigen bij nr.1, want die is het meest indrukwekkendste. Na hordes Chinezen te hebben ingehaald, kwamen wij locatie 1 binnen. Wij hadden hele lange rijen met soldaten verwacht, maar op de foto's kun je zien dat het toch een beetje tegenviel. Maar uiteindelijk was het natuurlijk wel de moeite waard! Verder hebben we in Xi'an niet zoveel gedaan, ja bij de MC Donalds en Pizza Hut eten. En toen doorgegaan naar Chengdu, ook weer met de trein. Deze was wat beter dan de vorige. Wat rustigere chinezen en een nieuwere trein. Kwamen in de trein ook nog 2 andere westerlingen tegen. En wat bleek...... van alle nationaliteiten in de wereld kwamen zij ook uit Nederland. Met Sven (ja echt maak geen grapje) en Soren zijn wij de eerste 2 dagen in Chengdu opgetrokken. Oké de 1e dag was meer beetje rustig aan doen. De 2e dag zijn wij op bezoek gegaan bij het Panda Breeding Centre net buiten Chengdu. Deze is ook heel makkelijk te bereiken met de bus. En kostte per bus 1 á 2 yuan. De entree voor het park was 58 yuan en ditmaal bestond er geen studentenkorting helaas. De panda's waren meer voor Madeleine en zij heeft er dan ook echt van genoten. Zoveel zelfs dat wij besloten om later nog een keertje te gaan. Het zijn gewoon mooie beesten ook al is het enige wat zij doen eten en slapen. De kleintjes spelen en bewegen op bepaalde momenten gelukkig wat meer. Kortom het waren de 2 tripjes meer dan waard. China bevalt ons tot nu toe erg goed met uitzondering van een aantal zaken. Deze zijn:

1. Dat Chinezen echt alleen maar aan zichzelf denken. Al is het als zij ergens moeten zijn en denken de eerste te moeten zijn (dan zijnduwen, trekken en voordringen de normaalste zaken van de wereld) of als zij in een auto, op een fiets / scooter zitten en denken werkelijk overal voorrang hebben. En wij dus letterlijk een paar keer bijna overreden zijn, omdat er een idioot op een zebrapad af kwam scheuren)
2. Het roggelen, spugen op de grond en de luidruchtigheid van de Chinezen. Als zij bepaalde zaken nou eens zachtjes doen.... Nee het roggelen hoor je van de kamer naast je of van een kilometer verder, deuren worden dicht gesmeten en rekening houden met iemand die nog slaapt kennen de meesten helaas niet. Bovendien gaan zij om een uurtje of 11 á 12 in de avond naar bed en liggen dan tot ver in de middag het liefst nog op bed.

Morgen, 5 maart gaan wij met de trein en bus naar Lijiang (Yunnan province). Hier verheugen wij ons erg op, want hoe meer je naar het zuiden van China gaat, hoe mooier het wordt. De komende dagen gaan we o.a. een 3-4 daagse trekking houden in de Tiger Leaping Gorge (dit is de diepste kloof ter wereld). Alvast een prettig weekend en tot het volgende verhaal. Liefs Sten en Madeleine

Happy Going Beijing

Ni Hao lieve allemaal,

het is alweer een week geleden sinds ons laatste verhaal, dus het werd wel weer eens tijd voor een update dachten wij zo. De afgelopen week hebben wij niet stil gezeten, maar heel veel gedaan en gezien. Onze conclusie is dat Beijing een geweldige wereldstad en zeker een aanrader is!!! Maar laten wij beginnen bij waar wij de vorige keer zijn gebleven.

Wij zaten toen nog in Nepal te wachten op onze vlucht naar China. Via Hong Kong zijn wij op 12 februari aangekomen in Beijing. Behoorlijk gebroken, want het was een nachtvlucht en aangezien wij verder de tijd ingingen was slapen ook niet echt goed mogelijk. Gelukkighadden wij al een kamer in hostel 'Happy Dragon Hostel' geboekt en zijn wij daar met de metro naar toegegaan. Het was even zoeken, maar wij hebben het uiteindelijk gevonden. Wij hadden een dorm kamer geboekt, maar deze zaten vol dus kregen voor dezelfde prijs een tweepersoons kamer. Wat wel erg fijn was. Na 2 nachten zijn wij verhuisd naar een dorm kamer. Dit houdt in dat wij met 2 andere personen op eenzelfde kamer liggen. In ons geval een Russiche jongedame en een Schotse jongeman.Vanaf die zondag zijn wij eigenlijk in Beijing op pad gegaan om een aantal zaken (nou ja ongeveer alle)tebekijken. Hieronder in een lijstje wat wij hebben bezocht in, voor ons, de volgorde van wat wij het mooiste enindrukwekkendstevonden:

1. Great Wall of China!!
2. Lama Temple.
3. Forbidden City / Palace Museum en Tiananmen Square.
4. Temple of Heaven.
5. Hutong wijken.
6. Olympic Stadium.
7. Peking eend gegeten.
8. Summer Palace.
9. Bell and Drum Towers.

En vandaag zijn wij dus aan het genieten van een wel verdiende rustdag. Want per dag hebben wij ongeveer tussen de 10 á 20 kilometer gelopen. Nu zijn wij behoorlijk tempel moe. Het is mooi om te zien, maar op een gegeven moment gaan alle tempels op elkaar lijken. Maar oké wij hebben alles gezien wat wij wilden en hebben daar zeker van genoten.

Wat ook nog leuk is om te vertellen is dat er tussen ons een spontanerolverdeling heeft plaatsgevonden.Sten die ontfermt zich over het boeken van de hostels en het contact daarmee onderhouden, uitzoeken van te bezoekenbezienswaardigheden en hetboeken van treintickets.Madeleine heeft als functie om als TomTom te fungeren, zaken op en rond vliegveld te regelen en het bijhouden van de financiën. Op zich wel grappig, want Madeleine is toch een vrouw en die zouden de kaart nietkunnen lezen. Nou mannen, bij deze bewijst zij het tegendeel!!

Kortom Beijing bevalt ons zeer goed en wij genieten nog even van onze tijd hier. Morgen trekken wij, per trein, verder China in naar Xi'an. Daar zullen wij, denken wij, 4 dagen verblijven. Hier gaan wij het Terracotta leger bezoeken en de verjaardag van Madeleine vieren! Zij wordt tenslotte alweer 27 jaar!!!

Zai jian vanuit Beijing!

Looking back and forward.

Namaste lieve allemaal,

onze tijd in Nepal zit er bijna op. Vandaag de laatste dag, vanavond vliegen wij naar het koudeChina (in Kathmandu is het nu lekker 20 graden) om daar weer aan een nieuw avontuur te beginnen. Onze laatste verhaal ging over de trekking die niet helemaal gelopen is, zoals wij hadden gehoopt. Vandaar dat wij de afgelopen tijd in Kathmandu zijn geweest. Wat niet betekent dat wij helemaal niks hebben gedaan. Wij hebben in die tijd 2 tempels bezocht en wat souvenirs gekocht. Van de tempels zullen ook de foto's volgen. De eerste tempel die wij hebben bezocht is de Swoyambhunath Temple, ook wel bekend als de Monkey Temple. Tijdens het bezoek aan deze tempel zijn wij hier ook nog omheen gelopen en kwamen een aantal zeer mooie beelden van Hindoestaanse Goden tegen. Deze zullen ook op de foto's te zien zijn.

De tweede tempel die wij hebben bezocht is de Pashupatinath Temple. Deze tempel ligt aan de heilige rivier de Bagmati. Deze is voor Nepalese mensen net zo heilig als de Ganges in India. Vandaar ook dat er aan deze rivier, in deze tempel, mensen gecremeerd worden. Iets wat wij ook hebben mogen aanschouwen. Voor Madeleine niet de leukste zaak van de wereld, zij vond het ook iets lugubers hebben. Sten daar in tegen was heel erg blij dat hij dit kon aanschouwen, want in India was hij dit misgelopen.Voor de mensen hier de normaalste zaak van de wereld. Zij geloven dat door hier mensen te cremeren zij niet meer reïncarneren en deze mensendirect naar het hiernamaals gaan. Ook hier zullen wij foto's van publiceren, die misschien niet voor de allerkleinste geschikt zijn!

Al met al dus nog wel wat gezien en gedaan. Terugkijkend op zowelIndia als Nepal in beide landen genoeg gedaan en meegemaakt, wat wij mee zullen nemen naar de toekomst. Voor een ieder die India en Nepal nog gaan bezoeken hier wat zaken die ons zijn opgevallen eneen ieder mee willen geven.

India is voor ons anders gelopendan gepland, vandaar dat wij ookniet echt van India zijn gaan houden. De hygiëne laat veel te wensen over enheel veel mensen komen in je persoonlijke ruimte. Ditalles moet je echt over je heenlaten komen en aangaan, want anders zal je India nooit leren kennen. En voor de één is India wel weggelegd, maar voor de ander ook absoluut niet. Kijk met eten echt heel goed uit en als je iets niet vertrouwd, niet eten, want wijkunnen uit ervaring spreken datje daar dan dubbel en dwars de prijs voorbetaald.Maar probeer er ook van te genieten, het spel dat gespeeld wordt mee te spelen om zo India te leren kennen.

Nepal verschilt wel iets van India. Oké de hygiëne isop momenten ook niet echt om over naar huis te schrijven. Alleen de mensen hier komen minderin je persoonlijke ruimte. Aangesproken zul je nog wel degelijk en dan vooral met vragen over of je een trekking wilt doen of in de avond of je wellicht wil roken en dan komen zij op de onderwerpen Marihuana of Super Skunk. Watzij zo grappig uitspreken datals het gebeurde (kwamen eigenlijk alleen naar Sten toe...je snapt wel waarom...) dat wij in lachen uitbarste. Wij hebben hierovernacht in het Tibet Guest House. Was waarschijnlijk wel iets duurder dan een andere, maar zeer goed te doen. Voor een normale tweepersoonskamer (wel aparte bedden) betaalden wij ong. 12 dollar (laag seizoen is 40% korting, mits internet reservering). En vergis je dan niet in de uiteindelijk rekening, want er komt dan nog belastingoverheen. Ook in de restaurants hanteren zij een belasting die niet in de op het menu genoemde prijzen vermeld staan. Reken op 10% belasting enook nog eens 13% service belasting. Dus fooi zit er dan ook al bij in en zijn wij niet onderuit gekomen. Bijandere zaken die je koopt moet jeecht onderhandelen. Minimaal de helft van de prijs bieden en dan uiteindelijk ergens in het midden uitkomen. Wanthier in Nepal worden wij blanken wel gezien als wandelde ATM machines!!

Nu nog even hierop het terras wachten op onze vlucht. Vliegen pas om 23.25 lokale tijd dus dat duurt hier nog wel even, maar morgen zullenwij dan arriveren in Beijing. Eens kijken wat China ons dan zal brengen!

Tot de volgende keer maar weer........

Liefs Sten en Madeleine

Alles komt in drievoud................

Namaste allemaal,

Hoe is het in het koude Nederland? Als je ons vorige verhaal hebt gelezen dan bevinden wij ons nu ergens op 5000 mtr hoogte waar het erg koud is. Helaas zitten wij nu, na 9 dagen,weer in Kathmandu. Hieronder volgt het hele verhaal van hoe, wat en waarom.

De eerste dag gingen wij, samen met onze gids/drager, in goede stemming, op en top vol energie en met goede moed met de bus naar ons startpunt, Besi Sahar. Het was echt een dramatische busrit, want de chauffeur reed als een gek (denk aan kleine bergwegen, afgrond naast je, auto's die elkaar passeren wat gewoon niet kan en af en toe hobbel je zo dat de bus gewoon bijna omvalt!) en het was ook nog eens een rit van 7 uur. Wij kwamen totaal uitgeput op onze eerste bestemming. Maar nog wel met goede moed en in goede stemming. Toen doorgegaan met een tweede bus naar onze eindbestemming Nadi Bazar met op het eind nog een stuk wandelen. Verbleven in een klein guesthouse, koude kamers, maar het was er gezellig er werd goed voor ons gezorgd en het eten was lekker. Hadden ook best honger na deze lange dag. Toen in bed gekropen om ons voor te bereiden op de tocht van de volgende dag. In de ochtend, blijken achteraf, begonnen bij Madeleine toen de problemen al. Zij had ontbijt besteld en begon dit te eten, maar op een gegeven moment kreeg zij na een paar happen niks meer naar binnen. Wij horen iedereen al zeggen, gewoon proberen te eten, maar het leek alsof er een slot op haar keel kwam en alles wat nog geprobeerd werd naar binnen te krijgen kwam er niet in. Maar oké dachten wij, niks ergs, gewoon doorgaan, is niet erg voor een keer. Doorgegaan met de lange wandeltocht naar Jagat. Het enige wat Madeleine daar nu nog over kan zeggen is "O MY GOD." Wat een slagveld was dat. Aangekomen in Jagat (1300 mtr hoogte) helemaal kapot, maar nog niet op. Sten was ook wel moe en op (droeg nog een tas van +/- 12 kg en nog de cameratas), maar voelde zich nog wel oké, hij had nog frisse moed. De moed ging bij Madeleine toen al wat zinken. Het eten ging namelijk nog steeds niet en er gingen maar hele kleine beetjes naar binnen, voordat haar keel weer op slot zat. Maar nog steeds niet het ergste denken, is gewoon even zo, wel energie naar binnen krijgen en weer rusten en dan op naar de volgende dag. In Jagat verbleven wij in een wat groter guesthouse, kamer voor maar 150 roepie. Is echt helemaal niks. De naam zijn wij even kwijt helaas, maar het was iets met een eco hotel tegenover een soort van internet café, dat nooit open was. Het eten was ook prima hoor, heerlijke thee, garlic soup (echt een aanrader), tibetan bread (net een oliebol, alleen dan in een platte vorm) en gebakken aardappelen (beetje erg gekruid).

De volgende dag vroeg opgestaan en klaargemaakt voor de wandeltocht naar Dharapani (1900 mtr hoogte). Het was weer een slagveld (oké Madeleine is een beetje dramatisch, zal in de loop van de tijd wel anders worden, maar het baalgevoel overheerst nog al dus alles wordt nu nog een beetje heel erg zwart ingezien!!) en onderweg ging het lichtje van Madeleine langzaam maar zeker uit. Op het midden aangekomen in Tal waar Madeleine haar echte eerste laagste energiepunt ooit heeft gehad. Zij was helemaal gebroken op, kreeg er nog steeds geen eten in en daarbij kwam nog eens dat zij diarree kreeg. Na een langere rustpauze leek het beter te gaan dus toch verder gegaan naar Dharapani. Ook onder invloed van wat pillen e.d. Wat later dan gepland uiteindelijk aangekomen waarbij Madeleine in het guesthouse neergestort is op bed. Letterlijk en figuurlijk. Was zij eerder al gebroken, nu was het echt helemaal op. Besloten om een extra rustdag te nemen de volgende dag om bij te komen. Alleen helaas bracht die rustdag niet wat wij hoopten dat die zou brengen. Madeleine haar conditie verbeterde niet. Toen de lastige, moeilijke en ongelooflijk rotte beslissing hebben (moeten) maken om terug te gaan. Sten heeft deze beslissing uiteindelijk gemaakt moeten wij ook eerlijk zeggen, omdat Madeleine eigenlijk niet terug wilde, omdat Sten er nog redelijk goed bij zat (ja, het was voor hem ook zwaar en hij had ook rust nodig op zijn tijd, maar hij kon het allemaal nog wel aan) en dit iets was wat hij graag wilde doen en naar uitkeek. Maakte de beslssing er ook niet makkelijker op. Maar, oké Sten heeft uiteindelijk de knoop doorgehakt en we zijn dus teruggegaan. Vooral met in ons achterhoofd dat als het nog erger zou worden met Madeleine, wij straks hoger zouden zitten en het dan vele malen lastiger zou worden om terug te gaan en misschien zelfs ergens gered zouden moeten worden. Dus dat het een juiste beslissing was weten wij wel degelijk!

De terugreis ging ook met ups en downs. Moesten natuurlijk wat wij heen hadden gelopen ook terug lopen en dat met vele malen minder energie dan voorheen. Het wel vele malen rustiger aangedaan, veel meer rust genomen en ook tussendoor nog een extra rustdag genomen. De conditie van Sten bleef op zich oké (had nog makkelijk de top kunnen bereiken), al werd hij de laatste dag verkouden. En ik weet niet wie het allemaal weet, maar nu dan iedereen, Sten houdt er niet van om verkouden te zijn en doet dan heel erg zielig. En dan moet Madeleine, met haar lage energie en conditie, dat ook nog eens aanhoren (viel wel mee hoor). Maar oké dat gedaan, want ook hij had het zwaar op het laatst en zijn energie ging ook naar beneden. Hij moest natuurlijk alle beslissingen nemen, voor Madeleine zorgen, voor zichzelf en noem alles maar op. En dat heeft hij heel goed gedaan!! Hij heeft echt gebikkeld en is ontzettend lief en goed voor Madeleine geweest. Dat moet ook zeker weten gezegd worden, want ook hij kan heel erg lief en verzorgend zijn! (dat wisten jullie toch al?) Maar doorgezet, op onze lippen gebeten, Sten is niet onderuit gegaan, Madeleine 1 keer (blauwe plek op mijn stuitje, ook erg fijn), wat op zich al wonderbaarlijk is gezien de wegen (liever gezegd gewoon zand, stenen, water waar wat iets op een weg leek op gemaakt was) niet zoals de wegen zijn in Nederland. Maar, ja in Nederland hebben wij niet zulke bergen. En uiteindelijk aangekomen in Kathmandu. Ook met op de terugweg een dodemans rit op de kleine wegen, waar het lijkt alsof er geen regels zijn en je gewoon doet wat je wilt. En, o wat was dat wel een fijn gevoel. Gebroken, helemaal op, en ontzettend moe. Toch nog even langsgegaan bij de organisatie waar wij de gids/drager en route bij hadden geboekt. Moeten toch ook wel zeggen dat hij schrok toen wij daar aankwamen en hij bleef maar vragen wat hij voor ons kon betekenen en of hij wat voor ons kon doen. Helaas krijgen wij het geld van de rest van de trip niet terug (maar, dat is in Nederland ook niet zo), maar we de hotelovernachting die wij in Pokhara al hadden geboekt en de slaapzakken hoefden wij ook niet voor de volle 16 dagen te betalen. Wat dat betreft hebben wij wel een goede organisatie uitgezocht om dit bij te boeken. ACME in Kathmandu. Hier ook het gevoel bij (wellicht wel een beetje natuurlijk) dat wij niet zo erg opgelicht worden, zoals bij andere zaken. Want dat is wel zo in Nepal, blanken worden gezien als wandelde ATM machines. En dat verteld de overheid de mensen ook gewoon, dat zij meer moeten vragen van blanke mensen, want die kunnen het wel betalen!!! Daar beginnen wij ons wel een beetje aan te ergeren (Sten is er echt helemaal klaar mee, zijn wij in Nederland ook zo??) en vandaar dat wij proberen alles zo goedkoop mogelijk te houden, maar wel goed voor onszelf te zorgen. Vandaar wel weer hetzelfde (iets duurdere) hotel (Tibet Guest House aan Thamel Road) geboekt en gisteravond naar "ons" restaurantje (Road House Café) gegaan en lekker eten besteld (pizza en pasta) en daar ontzettend van genoten. Want met Madeleine gaat het steeds beter. Ook mede dankzij de paracetamol en diarreeremmers, maar de diarree is er gelukkig niet meer en het honger gevoel en het kunnen eten komt ook weer terug! Nu hebben we ook een bakkertje gevonden. De broodjes pindakaas smaken goed hoor. Voor nu zitten wij dus de komende dagen in Kathmandu, bijkomen, beetje rondlopen en tot rust komen. Volgende week vliegen wij waarschijnlijk al door naar China (we hebben tenslotte een visum voor 60 dagen), waar wij ook rustig aan gaan doen, met natuurlijk wel een uitstapje naar de Chinese Muur en al het andere, want die gaan wij ons absoluut niet laten mislopen, na alles wat er nu al gebeurd is. Voor nu goedemorgen allemaal en tot het volgende (hopelijk weer wat betere) verhaal.

Liefs Sten en Madeleine (beide iets uitgedund)

ps 1. Wij hebben nog wel mooie foto's gemaakt, helaas niet van de top, maar wel van de vele mooie andere natuur, mensen, dorpjes etc. die wij gezien hebben en waar wij van genoten hebben!

ps 2. Even wat tekst van Sten: Wij willen absoluut geen slimme opmerkingen horen over het feit dat we dit niet hadden moeten doen omdat we net uit het ziekenhuis kwamen. Je komt maar 1x in Nepal (nou ja nu dus 2x, want ik zal diie tocht nog een keer doen) en dan moet je gewoon de bergen in! Voor mij waren het tot nu toe de beste 8 dagen van onze trip, het leven in de dorpen beviel mij wel. Helaas kon Madeleine het niet helemaal aan, maar no hard feelings. Als je het niet probeert, dan kun je net zo goed terug naar huis gaan en dat zijn wij echt niet van plan hoor.

Mountains here we come!

'Namaste' lieve allemaal,

Even een verhaaltje terwijl wij aan het chillen zijn op ons zonnige balkon. Morgen is het dan zover. Wij zijn weer op sterkte en ons programma gaat weer verder. Wij gaan dan beginnen aan een trekking van 15 dagen. Deze trekking heethet Annapurna Circuit. Het zal wel zwaar en koudworden, maar het uitzicht en de omgeving moeten dat meer dan goed maken. Ons hoogste punt zal 5416 meter zijn(Thorung la). Wijzijn enkele trekking companies afgegaan om wat informatie te krijgen over de kosten en de route enzo. We hebben besloten om een gids/drager in te huren voor de tocht. De kosten zijn $ 15 per dag. Wij vonden dit erg meevallen, andere personen vroegen namelijk het dubbele. Natuurlijk betalen we daarnaastnog voor ons eigen onderdak en eten langs de route. Ook hebben we nog even geshopt voor de trip (het barst hier van de trekking zaakjes. We lopen nu, zoals iedereen hier, rond in The North Face kledij en traditionele Nepalese mutsen.

Voor de liefhebbers hierbij onze route die wij gaan trekken (okéop sommige punten rijden wij stukjes met de bus), (de nummers staan voor de dagen die de trekking zal duren):

1. Van Kathmandu met de bus naar Besi Sahar en dan door naar NadiBazar (930 mtr hoogte).

2. Dan gaan we klimmen naar Jagat (1300 mtr hoogte).

3. Van Jagat naar Dharapani (1860 mtr hoogte).

4. Van Dharapani naar Chame (2670 mtr hoogte).

5. Van Chame naar Lower Pisang (3200 mtr hoogte)

6/7. Van Lower Pisang naar Manang, hier blijven we 2 dagen om aan de hoogte te wennen, voordat we naar de top gaan.(3540 mtr hoogte).

8. Van Manang naar Yak Kharka (4050 mtr hoogte).

9. Van Yak Kharka naar Thorung La Pass (high camp) (4925 mtr hoogte).

10. Van Thorung La Pass naar Muktinath (3760 mtr hoogte). Op deze dag zullen we de top passeren op 5416 mtr hoogte (mits mogelijk qua sneeuwval).

11. Van Muktinath naar Marpha (2670 mtr hoogte).

12. Van Marpha naar Tatopani, een stukkie met de bus(1190 mtr hoogte).

13. Van Tatopani naar Ghorepani, gewoon weer lopend(2860 mtr hoogte).

14. Van Ghorepani naar Tadapani, even een uitstapje naar Poon Hill (3193 mtr hoogte). Hier heb jeals het goed is een schitterend uitzicht opDhaulagiri and Annapurna range, bergen van meer dan 8000 mtr hoogte.

15. Van Tadapani naar Nayapua,van(1070 mtr hoogte). Vanuit hier pakken we de bus naar Pokhara.

16. Vanuit Pokhara (820 mtr hoogte)pakken we de bus naar Kathmandu.

Tot laterrrr, foto's zullen natuurlijk na de trekking worden gepubliceerd op ons blog.

India tot ziens, hallo Nepal!

Beste lieve allemaal,

even een snel en klein berichtje. Na uitgezocht te hebben hoe wij naar Nepal wilden gaan, zijn wij vandaag met het vliegtuig aangekomen in Nepal, Kathmandu. En het is hier een stuk kouder!!!

Hotel dat wij hebben geboekt bevalt ons goed, ziet er echt al vele malen beter uit dan die in India. Straks even een klein rondje buiten lopen om te kijken hoe het leven er hier een beetje aan toe gaat. Oogt een stukje rustiger, maar met nog wel dezelfde uitstraling als in India. Veel kleine winkeltjes en groot verschil tussen rijkdom en armoede. En vervuiling kennen zij hier ook. Al hebben wij nog geen mensen zien plassen en poepen op straat hier, wellicht dat, dat nog komen gaat.

Met ons gaat het nog steeds beter. Nog steeds aan de antibiotica en die werkt prima al zeggen wij het zelf. In het volgende verhaal meer over onze ervaringen in Nepal! En natuurlijk waarschijnlijk het verhaal over een aankomende trekking die wij gaan doen of wellicht hebben wij die dan al gedaan. Vanuit de lucht zagen de bergen er in ieder geval waanzinnig uit!! Foto's volgen binnenkort, de computer hier is daar niet zo goed in helaas!

Liefs Sten en Madeleine

Terug tot leven

Beste allemaal,

voor de 2e keer, want Madeleine drukte op een verkeerd knopje en toen was het hele verhaal weg. Dus bij deze het vervolg.

Zoals jullie allemaal gelezen hebben, eindigde de vorige keer voor ons in het ziekenhuis. Dit was het Amit Jaggi Memorial Hospital in Agra. Hier zijn wij echt heel goed behandeld. Zitten nu wel onder de blauwe plekken van het infuus, maar dat was het zeker waard, want wij voelden ons echt beroerd. Binnen amper 2 uur (want zo snel ging het allemaal) zijn wij van ons goed voelen, naar ziek gegaan en uiteindelijk in het ziekenhuis beland op donderdag. Wij hebben hier gelegen t/m dinsdag. Toen waren wij in staat om te reizen. Misschien niet helemaal fit, maar het ziekenhuis hadden wij wel gezien en gelegen hadden wij ook genoeg. Wij wilden eerst met de trein terug naar Delhi gaan alleen deze was vol, toen met de bus, maar onze verstand kwam weer een beetje terug en dat leek ons vanwege onze gesteldheid ook niet zo'n goed plan. Dus toen maar via het ziekenhuis een taxi besteld. Wat wel grappig daaraan is, is dat wij rond de 2800 roepie (45 euro) daaraan hebben besteed en wij hoorden van een Belg die het driedubbele had betaald voor hetzelfde ritje van Agra naar Delhi. Dus dat bewijst maar weer dat Belgen niet echt de slimste mensen op de wereld zijn!

De taxi was niet de veiligste keuze, maar de meest comfortabele. Niet veilig, want zoals wij al eerder hebben gemeld lijkt het net alsof er geen regels bestaan. Gaan wanneer je kan, je auto er gewoon tussen duwen en bumperkleven is de normaalste zaak van de wereld. O, ja en om remmen om het allerlaatste moment niet te vergeten. Bovendien loopt en rijdt er van alles door elkaar. Naast auto's, brommers, rikshjas, mensen zijn er ookkamelen, paarden, honden en heilige koeien te vinden. Maar ach het gaf ons wat tijd om toch een klein beetje van India te genieten tijdens deze rit. Helemaal toener een gloednieuwe SUV porsche voorbij kwamrijden. Maar, na navraag gedaan te hebben, moet iedereen wel een rijbewijs gehaald hebben om te mogen rijden in een auto, waarschijnlijkworden de regels alleen dan iets anders uitgelegd.

Nu zitten wij weer in Delhi. Gisteravond niet dekamer in het hotel wat wij wilden weten te bemachtigen (was vol), was jammer, want de kamer waar wij in belandden was vanwege de herrie niet echt fijn. Nu zitten wijwel in hotel 'My Inn'waar het wat meer comfortabel is. Dat nog even vanmorgen allemaal geregeld, net als wat boodschappen te hebben gehaald. Dat was ook nog een missie op zich, want van een supermarkt hebben de Indiërs niet echt gehoord. Wij hebben hier wat zaken ingeslagen, omdat wij het eten niet meer vertrouwen en liever ingepakt voedsel eten. Oké moeten toegeven de patatjes bij de Mc'Donalds kunnen ook nog en smaakten ook erg lekker vanmiddag. Konden namelijk de supermarkt niet vinden en wel een Mac dustoen toch daar maar even snel wat gegeten.

Nu gaan wij kijken hoe wij naar Nepal gaan. Dit wordt waarschijnlijk met het vliegtuig. Iseven het makkelijkst, want Madeleine wil echt niet meer verder in India naar Varanasi. De doden zien aan de Ganges rivier vindt zij helemaal niet erg om over te slaan. En de mensen hier dieop je afkomen en van alles van je willen of je willenbelazeren of geld willen aftroggelen daar kan ook prima zonder geleefd worden. En oké ook al wilde Sten nog wel naar Varanasi,India heeft hij ook wel een beetje gehad en genoeg van.

Smsjes komen aan, wij kunnen nog even niks, want kunnen ons beltegoedhier niet opwaarderen via het internet. Skype gaat ook niet, want hebben de verkeerde hoofdtelefoon mee. Maar mailen werkt prima. Gaan zo ook even wat foto's posten dus dan kunnen jullie die ook gaan bekijken! O, ja Sten kijkt al een beetje uit naar Ajax-Feyenoord, helaas is hij dat nog niet verloren........

Liefs Sten en Madeleine